Mijn meest recente boek ‘De jacht op de Führer’ is nu verkrijgbaar in jouw favoriete boekwinkel.

4. Aan het typen…3 maart 2021

Delen op:

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin

Inmiddels ben ik begonnen met het vervolg van ‘De jacht op de Führer’ en wil ik jullie een kijkje in het schrijfproces geven. Dit artikel is mijn vierde blog.

Waarschijnlijk heb je wel eens gehoord van plot-driven en character-driven. De term plot-driven wordt gebruikt om thrillers aan te duiden. Het zijn boeken waarbij het verhaal draait om een plot of ontknoping. Romans worden vaak character-driven genoemd. In deze boeken gaat het om karakterontwikkeling. De hoofdpersoon komt in een persoonlijke crisis terecht en weet zich daar weer uit te knokken. Of het verhaal gaat over een opgroeiende tiener (coming-of-age) of over een anti-held. Bij romans is de karakterontwikkeling essentieel. Bij een thriller speelt dit veel minder maar…het is niet onbelangrijk. Daarom is het verstandig om aandacht aan je karakters te besteden. Een karakter neerzetten, hoe doe je dat? Dat is een lastige vraag en het antwoord is niet simpel te geven. Over karakters zijn hulpboeken vol geschreven. Ik raad je aan er eens een open te slaan. Verdiep je in de verschillende archetypen van karakters. Ik zal er een paar noemen: de strijder; de gelukzoeker; de provocateur; de geliefde; de kunstenaar; de koning; de wijze; de magiër en de nar. Veel van dit soort archetypen zijn terug te herleiden tot de Commedia dell’arte, een Italiaans toneelstuk uit de 16e eeuw. Het grappige van archetypen is dat ze praktisch in elk verhaal opduiken. Heel herkenbaar is bijvoorbeeld Frank Underwood (gespeeld door Kevin Spacey) in House Cards die als een Macbeth over lijken gaat om zijn machtshonger te stillen. Wat je ziet is dat een held of protagonist vaak meerdere eigenschappen combineert maar uiteindelijk toch onder een type te benomen valt. Tot een aantal jaar geleden was de held de hoofdpersoon en hij/zij bestreed het kwaad. Met Walter White in Breaking Bad is dat rolpatroon overhoop gehaald. De held werd in een keer de bad guy. We volgen deze schurk op zijn pad naar roem en rijkdom. Denk aan Scarface de beroemde film van Brian de Palma. Voor vele jongens uit achterstandswijken vormt Scarface een ideaalbeeld. Met lef, een pistool en een grote mond kun je blijkbaar alles bereiken. In mijn verhaal speelt Otto Skorzeny de hoofdrol en deze man was zeker geen ideale held. Skorzeny was een opportunist, een rauwdouwer, een carrièrejager en een womanizer. In die zin toont hij overeenkomsten met James Bond, alleen werkte die voor MI6 en Skorzeny voor de SS. Ik heb ervoor gekozen om Skorzeny een neutraal karakter te geven. Ik gebruik de formule die Hergé hanteerde: Kuifje is vrij saai, de figuren om hem heen zijn kleurrijk. Ik laat de andere karakters zich ontwikkelen, Skorzeny verandert niet. In Hitler’s geheime Ardennencommando blijkt Günther Schmidhuber niet ongevoelig voor de moorddadige praktijken die de nazi’s hebben uitgevoerd. Het is niet dat je hem er lang over ziet nadenken, maar op het einde toont hij aan dat hij een geweten heeft. Wat ik doe ik mijn thrillers is dat ik vooraf besluit wie een karakterontwikkeling zal doorlopen en in welke mate. Meestal gebruik ik deze karakterontwikkeling als een plotwending. Plotseling blijkt persoon A of B er een andere mening (zegt ‘nee’ in plaats van ‘ja’) of houding (schiet niet C neer maar laat hem vluchten) op na te houden. Mijn advies over karakterontwikkeling is: lees en kijk veel en denk na over de karakters die aan je voorgesteld worden. Hoe gedragen ze zich? Wat zeggen ze of zeggen ze niet? Zijn ze voorspelbaar of niet? Wat is hun drijfveer? Gebruik deze informatie en kennis en creëer je eigen karakter. Wees niet te snel tevreden. Het kan zijn dat je halverwege je verhaal ontdekt, dat je karakter zich toch anders ontwikkeld. Dat is niet erg, je karakter heeft een persoonlijkheid ontwikkeld. Nog een voorbeeld om mee af te sluiten. Onlangs zag ik de film Dallas Buyers Club waarin Matthew McConaughey de met aids-besmette cowboy Ron Woodroof speelt. Hij komt in contact met drag queen Rayon die ook besmet is, en moet niks van hem hebben. Halverwege het verhaal verdedigt hij Rayon wanneer deze beledigd wordt door een voormalige kroegmaat van Ron. Rayon zegt niks en kijkt Ron aan. De blik zegt alles. Ron heeft zijn kant gekozen. 

Laat een bericht achter

Meer berichten

Michiel Janzen

In 2012 verscheen van mijn hand het managementboek Denken als een Generaal. Sindsdien schrijf ik factionverhalen die dicht tegen de werkelijkheid aan schuren.

Recente berichten

Volg Michiel Janzen

logo_lannoo_wit
Logo-GivingBrandsEnergy-RGB